Lieve lezers,

De drempel om hier te schrijven werd steeds hoger.
Dat is de voornaamste reden, dat ik een nieuwe log begonnen ben.
Als je het adres wil hebben, mail dan even naar bovenstaand adres!

Groet,
Kim*

Weer iets, wat ik ‘ontdekt’ heb de afgelopen tijd.
Het begon me op te vallen, dat ik veel minder contact met de mensen heb die ik heb leren kennen op fora en via mijn web-log of andere manieren via internet. En dat dat van mij vandaan komt.
Het speelt zeker mee, dat ik de puf er vaak gewoon niet meer voor heb. Of ik wil gewoon niet meer over mezelf praten. Ik kan niet hele mails meer typen. Ik vergeet veel weer.
Maar áls ik reageer (spaarzaam), dan kom ik er ook niet goed uit, wat ik moet zeggen of wat ik moet vragen. En het gekke is, dat het met weer nieuwere contacten redelijk gaat. Wel veel minder, maar oké.
Zolang ik niets van de andere kant hoor, lukt het me gewoon niet om iets te schrijven. En als ik moet reageren gaat dat beter. Dan kan ik reageren op stukjes of vragen.
Misschien speelt er ook een stukje angst mee, dat contacten te dichtbij komen en dat er dan misschien dingen verwacht gaan worden. Of dat het gewoon te eng wordt, dat iemand zoveel van me weet.

Ik wil in ieder geval tegen die mensen sorry zeggen. Al ben ik tegelijkertijd heel bang, dat ik het niet goed kan veranderen….

:’(   

Als dit is wat je wilt,
maak me maar kapot.
Steek me in mijn hart,
breek mijn ziel in stukken.

De barsten zijn er al,
de moeite is maar klein,
één stoot en ik ben niet meer,
gereduceerd tot niets.

Zo kwetsbaar,
zo eenzaam,
zo klein en zo naakt.

Zie de tranen niet,
die neerdruppen van pijn,
kijk niet in mijn ogen,
zie alleen mijn ‘sterke ik’.

Sluit je ogen voor mijn gevoel,
zie niet hoe vernield ik ben,
weet niet wat ik eerder zag
Maak me maar kapot.

Zo kwetsbaar,
zo eenzaam,
zo klein en zo naakt.

Toe maar…

De rust van het niet-schrijven of lezen op fora en dergelijk leek me goed te doen. Veel klachten had ik niet meer. Of het uiteindelijk de rust was, of verdringing kan ik niet zeggen, helaas. Maar een dag of 5 geleden had ik een break-down. Verdrietig, huilen, wanhoop, enzovoort. Het was best heftig om te merken, dat het toch niet zo simpel was allemaal, al zei ik dat meerdere keren tegen mezelf.

Maar ik vind het moeilijk. Acceptatie van mezelf, hoe ik me voel en de hele situatie is in ieder geval ver te zoeken…

Door minder in mezelf te graven en niet meer bewust diep te gaan denken om maar wat te kunnen schrijven, heb ik het gevoel dat ik rustiger ben in mezelf. Ik leef gewoon mijn leven en de dagen rijgen aaneen zonder diepe dalen of grote hoogtepunten.
Het is raar om te merken, dat het tóch zoveel invloed heeft. Want het enige wat ik veranderd heb, is het niet meer schrijven hier en op fora. Lezen doe ik ook niet meer, want dat werpt me op mezelf terug.

Ik weet niet of dit de manier is om met alles om te gaan op de juiste manier, maar daar maak ik me niet zo druk om. Een moeilijk punt vind ik wel, dat ik eigenlijk geen contact meer heb met de forumleden, want er zijn er een aantal die me na aan het hart liggen. Waarvan ik graag weet hoe het gaat, wat er speelt, enzovoort. Maar, buiten degenen met een web-log o.i.d., kan ik ze dus niet meer lezen. Puur om mezelf te beschermen. Dat is echt ontzettend lastig en moeilijk. Soms kom ik er door in tweestrijd.
Daarnaast ben ik bang om lezers te verliezen, omdat ik veel minder schrijf hier.

Maar dit moet ik volhouden, in ieder geval tot de behandeling half juli start….

Zoals jullie merken ben ik de laatste tijd minder actief hier. Ik hoop het wel zeker weer op te pakken en af en toe wat te schrijven.
Maar naast dat ik weinig energie heb, heb ik besloten om voorlopig wat minder diep in mezelf te graven. Misschien helpt dat wel.
Het is gewoon een test…..

Vandaag ontdek ik pas écht dat ik een emotionele stuiterbal ben. Dat had ik eerder al een beetje door, maar vandaag word ik er weer bij stil gezet.

Er is één factor continu; ik voel me minderwaardig en een slecht mens, die niets waard is en niet normaal is.

Maar verder kan ik me heel opgewonden, vervuld van geluk vullen. De energie is dan onuitputtelijk en bruist door me heen. Ik voel me dan ook, alsof ik alles aankan en er nooit meer een moment komt, dat het niet goed meer gaat (al bijft de gedachte wel aanwezig, dat ik uit ervaring tóch mag verwachten, dat het weer verkeerd gaat). Op deze momenten kan ik iedereen wel omarmen en ronddansen.

Maar het kan ook zo zijn, vooral ‘s avonds, vlak voordat ik naar bed ga tot en met het daadwerkelijk in slaap vallen, kan ik me echt vreselijk voelen. Dan voel ik vooral diepe, diepe haat naar mezelf toe. De overheersende gedacht is vooral: ‘Mag ik alstublieft dood? Is dát nu teveel gevraagd?’ Ik denk aan messen, verminkingen en het ‘er gewoon niet meer zijn’. Tot nu toe heb ik altijd de pogingen om mezelf echt te verwonden kunnen voorkomen. Het is gebleven bij mezelf bijten, krabben, bijten, uit alle macht tegen muren of of op tafels slaan, stampen op de grond, enz. Snijden is nooit gebeurd, maar ik ben bang dat dat een keer gaat gebeuren, het lijkt soms wel steeds dichterbij te komen.

Het gebeurt ook maar al te vaak als ik in een ‘goede bui’ ben, dat het toch om niets helemaal om kan slaan. Dat ik ga snauwen, al wil ik dat dan helemaal niet. Dan is het net of het buiten me om gaat. Mijn vader heeft me eens in zijn boosheid manisch-depressief genoemd. En dat zegt wel ongeveer hoe het is. Het kan een kwestie van een seconde zijn en ik kan het niet tegenhouden, het móét. Ik moet dan boos zijn, ik moet me dan aan alles irriteren. En door dat schuldgevoel beland ik meestal weer in een zelfdestructieve bui.

Een emotionele stuiterbal, dus.

Ondanks alles blijf ik twijfelen en angsten bij mezelf ontdekken. Of ik word gewoon weer geconfronteerd met denkpatronen van mezelf die niet kloppen en niet reeël zijn. Of met dingen die ik niet kan doorbreken. Dat blijft toch heftig.
Voor het eerst dingen van jezelf inzien, die moeilijk zijn om te accepteren, is heel zwaar. Maar dat gebeurt steeds weer over dezelfde dingen; het steeds weer inzien, steeds weer ontdekken.

-Ik ben bang om mensen kwijt te raken.
-Ik ben bang, dat ik dingen heel verkeerd doe, zelfs als iemand me voor iets complimenteerd er weer op terugkomt. Er zelfs commentaar op kan hebben, dat ik dingen té goed doe.
-Ik moet steeds weer grenzen opzoeken, kijken tot hoever ik kan gaan vóor de ander me laat vallen.
-Ik wantrouw anderen altijd, er is nooit 100% vertrouwen. Ik wacht altijd op het moment, dat iemand niet blijkt te zijn wie hij/zij zegt, óf ik wacht op het moment dat iemand ver over mijn grenzen heengaat, op lichamelijk of psychisch gebied. Tot nu toe was dat bijna bij al mijn vrienden/kennissen zo. Voor mijn gevoel in ieder geval.
-Ik hecht me aan mensen die niet goed voor mij zijn of niet te vertrouwen.
-Ik heb continu het gevoel, dat ik niet mag bestaan of niet erkend word. En ook, dat niet gezien wordt hoe diep de psychische problemen bij mijn zitten, in ieder geval voor mijn gevoel. Ik loop overal in vast.
-Ik ben bang, dat er nergens een passende baan is. Dat iedereen snel gaat ontdekken, wie ik ben. En me laat vallen als een baksteen.
-Ik ben bang, dat ik helemaal niets kan; geen enkele opleiding afronden, dat er geen enkele baan waar ik succes en plezier in heb.
-Enz.

Daarnaast heb ik gewoon heel veel twijfels. Misschien is het wel kameleongedrag? Gevoelens overnemen van anderen en toe-eigenen?
Of zou ik dingen zelf verzonnen hebben? Ik kan het zo moeilijk naar dingen terugleiden…
Wat is waarheid en wat is leugen?

…….